ADHD en slapen

Het is de enige vraag die ik regelmatig krijg waar ik echt geen antwoord op kan geven: hoe moet ik omgaan met mijn slaapproblemen / de slaapproblemen van mijn kind? Ik heb de nodige suggesties, maar die hebben meer te maken met je leven aanpassen aan je slapen, dan het slapen zelf te veranderen. Ik zit er zelf al jaren mee en ik heb mijn leven inmiddels zo ingericht dat ik om kan gaan met mijn gebrek aan slaap. Het idee is dat mijn wekker om 9.00u afgaat, ik om 10.00u (in bed, met Netflix) ontbijt en ik om 11.00u aan het werk ga. Op woensdag, zaterdag en zondag lig ik plat. Ik zeg altijd dat ik het zo doe, omdat dat werkt voor mij. Maar steeds vaker lukt me dat zelfs niet meer. Om maar een voorbeeld te geven: het is nu 13.40u en ik typ deze blog in bed. Ik ben moe, mijn hoofd is vol en het lukt me gewoon allemaal niet. Tegelijkertijd weet ik dat slecht slapen heel slecht is voor je algemene gezondheid (denk aan gewichtstoename, een verkorte levensverwachting etc.) en dat ik op een gegeven moment toch ook wel graag een gezinnetje wil en dat kinderen niet echt rekening houden met dat opstaan om 11.00u, om over hun toekomstige school nog maar te zwijgen!

Deze week sprak ik één van de belangrijkste specialisten op het gebied van ADHD bij volwassenen, Sandra Kooij, en zij zei dat ze mij kan helpen. Ze is namelijk ook heel veel bezig met slaapproblemen bij ADHD, juist omdat het zoveel invloed heeft op je hele leven en gezondheid. Wanneer iemand zegt dat ze me kan helpen, dan schiet ik altijd meteen in de verdediging. Ik heb al zóveel tips gekregen, naar zóveel webinars geluisterd en hier zóveel over gelezen, maar nooit heeft ook maar iets geholpen. Er wordt namelijk nooit gekeken naar de combinatie van een verlate melatonineaanmaak (wat bij ADHD en Tourette veel voorkomt) en angsten. Je kan mij van alles aanraden, maar ‘s avonds ben ik niet meer voor rede vatbaar. Ik doe het gewoon niet. Ontspanningsoefeningen, mindfulness, noem maar op: de angst overheerst. Een tijdje geleden ben ik begonnen met mezelf te belonen voor het naar bed gaan (met chocolademousse!) en dat werkt wel iets, maar is niet echt structureel.

Na dit alles uitgelegd te hebben zei Sandra nog steeds dat ze me kon helpen. De vraag was dus of ik dat wilde. Tja… Ja, aan de ene kant wel, maar ik heb het eindelijk een beetje geaccepteerd en ik geniet van de lange, rustige avonden die ik heb en het idee van vroeg op moeten staan vliegt me echt naar de keel. Dat gevoel klopt ook weer niet helemaal, want mijn associatie met vroeg opstaan nu is natuurlijk heel anders dan hoe ik me zou voelen na die behandeling. En dan ook nog eens: ik heb nooit een echte behandeling gehad, alleen veel goedbedoelde tips en mijn eigen wilskracht.

Je merkt al dat ik nog heel erg aan het twijfelen ben. Ik denk dat ik het wel ga doen, maar ik wil eerst weten wat het precies inhoudt. En dan zal ik het waarschijnlijk nog met tegenzin doen, maar dat mag 😉

Wordt vervolgd…!

Door haar pabo-diploma kan Laura niet alleen vanuit haar ervaringen hulp bieden, maar ook vanuit een didactisch oogpunt.
Mirjam